PackshotAbortusJaarlijks maken in België  20000 en in Nederland 30.000 vrouwen een abortus mee. Mannen bij gerekend: 100.000. Op 25 jaar is dat 2.500.000.
Weinigen durven erover praten. Dit bemoeilijkt onnodig het verwerkingsproces. Maar ook een degelijk beslissingsproces wordt hierdoor verhinderd. Dit boek wil daar een bijdrage in leveren. Ik verzamelde 36 aangrijpende
getuigenissen ( Belgische en Nederlandse) die een genuanceerd beeld geven. Abortusverhalen van vrouwen maar ook van mannen. Ook interviews van
mensen die niet voor abortus kozen en van hen bij wie een abortus om medische redenen werd uitgevoerd. Ik laat ook 4 organisaties en 20 therapeuten aan het woord die met een voorbeeld illustreren hoe zij in het beslissings- en/of verwerkingsproces steun kunnen bieden.

Abortus… Het taboe nog niet voorbij.

Hartelijke dank vooral aan 24 vrouwen en 12 mannen in België en Nederland die wilden getuigen en aan 4 organisaties en 21 therapeuten in binnen- en buitenland die een bijdrage leverden. Er zitten bijdragen in van van Marina Riemslagh, Georges Lambrechts, Isabel Depestel, Frida Bogaerts, Manu Keirse, Sabine Cocquyt, Maarten Ghysels, Riet van Rooij (N), Basti Baroncini (N, die een wereldprimeur schreef over man en abortus), Lenaleen Wagnein, Anna van der Meer (N), Fara, Fiom (N)en de Rutgerstichting, Levensadem, Renild Van den plas, Sabine Cocquit, Odilon Mets, Kati Csehek, Carole Verbeeck, Leen Huysman, Nadine Stroobants, Sien Hellemans, Ria Matheussen, Myriam de Keye, Greet Mermans, Leenaleen Wagnein, Renild Van den plas, Miriam De Rijcke, Laurent en Arlette. Ik heb zowel klassieke als alternatieve methoden aan het woord gelaten. Een zeer veelzijdig aanbod dus.Ook verschillende kunstenaars werkten mee.

Abortus. Het taboe nog niet voorbij.

Openhartige getuigenissen
met hulp voor het
verwerken van het verlies.

ISBN:9789462420458 – NUR: 402 – Prijs: 22,00 euro – ca. 320 blz. – verschijnt bij Kramat.  Dank aan Bart Ramaekers voor de cover en andere foto’s en aan Judith, Brigitte en Stefaan (achterkant) die model wilde zijn! Dank aan Griet Carens en Magdalena voor de mooie illustraties en aan Miche Van den Broeck en Geert De Kockere e.a.

Enkele reacties van de eerste maanden:

Psychologe : 
Ik ben volop je boek aan het lezen. Indrukwekkend, en heel mooie getuigenissen! Het moet je toch enorm veel tijd, moeite en doorzettingsvermogen gekost hebben, bewonderenswaardig ! 
 
Leerkracht: 
Gertie, ik heb al heel wat getuigenissen uit je formidabel boek gelezen !! Ik word er stil van en heb een grote waardering voor al die mensen die hun verhaal hebben kunnen doen ! Ook jouw verhaal, tijdens de voorstelling van je boek, heeft ons (en samen met ons vele anderen) erg  aangegrepen. Je zo kwetsbaar kunnen opstellen maakt je groot !!! We willen je nogmaals feliciteren met je aangrijpend boek , de geweldige manier waarop je de mensen toesprak en je mooi opzet naar scholen !
 
Arts:
Dank voor uw krachtig en zo authentisch getuigenisboek: een belofte, vol getemperd enthousiasme, voor de toekomst, ten goede van zovelen…
Vriendin:
Ik wist niet dat er zoveel bij kwam kijken..ik heb het boek aangeraden aan mijn man..mannen weten hier nog minder over…
Vriendin:
Ondertussen heb ik jouw boek al helemaal uit… confronterend maar gelijkertijd ook heel mooi… wat een steun voor mensen die in zo’n situatie zitten!
Had jij dat maar gehad, denk ik dan… wat goed van jou om de moed op te brengen om het te schrijven….
 
Collega : 
Omdat ik hoe langer hoe meer overtuigd ben (geraakt) van het belang van je boek, wil ik er mee voor zorgen dat het ruime verspreiding kan krijgen. 
 
Abortusarts:
Ik ben ongeveer halfweg in jouw boek en het boeit mij zeer erg. Bravo! Eigenlijk verplichte lectuur voor iedereen die in de abortuswereld zit, maar ik kan mij ook voorstellen dat ook heel wat andere mensen er iets aan hebben en zich in bepaalde stukken herkennen. Chapeau ook voor jouw openheid. Het hoofdstuk ‘Hoe verloopt een abortus’ is wel voor verbetering vatbaar…Ik heb het ook alvast gekocht voor een Nederlandse collega.
 
Leerkracht:
Ik ben ervan overtuigd dat deze getuigenissen in het  middelbaar onderwijs kunnen werken.
Vriendin:
Thx, gertie, enkel mijn moeder heb ik toen over de abortus verteld. Mijn ex heeft zwaar op de beslissing aangedrongen. Het was op dat moment shit. Ik had een dochtertje met problemen toen… Nog eentje met problemen kon ik niet aan. M’n huwelijk was een hel. Het was een rot beslissing op een rot moment. Mijn dochters zijn nu pubers maar als als het onderwerp ‘abortus’ ter sprake komt voel ik me zo’n hypocriet omdat ze t niet weten. Ik kan t geen naam geven. Zo rot, zoveel schuldgevoel over. Nog steeds. De spijt en t gemis komt naar boven telkens ik een baby zie. In mijn hoofd heb ik t proberen plaatsen als een miskraam. Ik heb daar toen een buikvliesontsteking van gekregen. Vreselijk pijnlijk… ik ga jouw boek lezen…..
Een studente van 18:
Ik bleef doorlezen aan de getuigenissen… Het gevarieerde aanbod van de verschillende levensverhalen waarin een abortus een rol speelt zet zeker aan tot nadenken.

Ik heb genoten van jouw boek, ondanks de zwaarte van het onderwerp.
Het heeft mij ook aha momenten opgeleverd. De wijsheid en inzichten gaan verder dan abortus.  Dank je voor het schrijven van dit boek en het delen van jouw verhaal. Dank ook aan jullie beiden. Pijn omgezet naar iets kostbaars voor velen.
🙏❤

Metafoor, het tijdschrift van V.V.T.I.V., de beroepsvereniging voor therapeuten in de Interactionele Vormgeving: Onze redactrice-therapeute Mieke Beirinckx heeft uw boek gelezen en vond de therapeutische insteek de moeite waard om dieper op in te gaan. Kan u zich vrijmaken voor een interview? (wordt hierboven gepubliceerd)

 

Vandevenne Diane, auteur van ‘Uit de schaduw: een andere kijk op CVS en fibromyalgie’:
Proficiat Gertie! Superlatieven volstaan niet om je te feliciteren voor je openhartigheid, moed, doorzettingsvermogen, om jezelf te helen, en zoveel meer, om je boek in de wereld te brengen, om abortus ‘uit de schaduw’ trachten te krijgen, in de innerlijke én uiterlijke wereld.  Jouw missie staaft mijn grote overtuiging welke immense kracht er schuilt in de ‘acceptatie van alles wat is’. Iets laten bestaan (ook al is het pijnlijk), het onder ogen durven zien, het aanvaarden, de eigen dieperliggende betekenis op het spoor komen en heling te vinden, zo kunnen mensen worden wie ze zijn en voluit leren leven. Het tegenoverliggende pad, de weg van onderdrukking en gebrek aan bestaansrecht (voor wat het ook is) is een hinderpaal in de menselijke groei en laat fysische en psychische sporen na. En dit is iets wat ik kan getuigen.

 

Van een collega

Hei Gertie…het is een hele tijd geleden dat we elkaar zagen! Ik heb veel aan je gedacht de laatste weken, sinds ik je boek gekocht heb. Het heeft me veel gebracht, en ik heb het proces nog eens op een andere manier doorlopen…..

 

Jammer genoeg heb ik van Biblion ( zij adviseren de bibliotheken in Nederland waar nochtans niets te vinden is van lotgenotenverhalen of info) niet zo goede commentaar gekregen:

Recensent Prof. mr. dr. D.P. Engberts schreef;

   “Niemand praat zomaar over een ondergane abortus; in die zin is het een taboe. In dit (overwegend) Vlaamse boek staan herinneringen van vrouwen aan hun vaak niet goed verwerkte abortus. Ook is er aandacht voor de problemen die mannen als aanstaande vaders met een abortus kunnen hebben. De boodschap is: abortus is een ellendige ervaring die soms een leven lang doorwerkt en die door de betrokken vrouwen vaak in verband wordt gebracht met latere gebeurtenissen, zoals relatieproblemen, onvruchtbaarheid, depressiviteit, angst en hechtingsproblemen. In de tweede helft van het boek presenteren zich tal van (meest psychotherapeutische) hulpverleners, die soms in de buurt van het paranormale komen. De compositie van het boek is zwak: te veel levensverhalen die erg op elkaar lijken en weinig toevoegen; het overzicht van hulpverlening is een allegaartje zonder kritisch oog voor de waarde en werkzaamheid van de gepresenteerde therapieën. Sympathiek is de oprechte aandacht voor het onverwerkte verdriet dat veel vrouwen na een abortus met zich meedragen. Eigenlijk verdient dit onderwerp een beter boek.”

Iemand bij de massage:

Een man kiest voor een tattoo omdat er voor hem een betekenis achter zit… Zo zag ik een man voor massage die als eerbetoon voor zijn kindje dat hij verloren had door een abortus, “ANGEL” op zijn borstkas had laten tatoeëren. Het was ontroerend. Het helpt hem dit te herinneren en het is een steun in zijn verwerkingsproces. Hij wil niet doen of er niets gebeurd is.

Toevallige ontmoetingen die tot een gesprek over abortus leidden:

Ik durf het boek niet op de trein lezen omdat mensen dan misschien denken dat ik het ook meemaakte..ja, het taboe is nog groot, dat besef ik nu nog meer.

Ik zat in de V.S. en mijn vriendin was zwanger. Ze was op dat moment zwaar verslaafd en wilde geen risico nemen. Ik werd wel totaal buitengesloten….Ik heb geen kinderen meer gekregen.

Ik was op een b@b het boek aan t lezen en een vrouw vertelde me spontaan dat ze ook een abortus meemaakte.

Een man vertelde dat zijn vriendin die nog niet gescheiden was zwanger was van hem. Ze had al twee kinderen. Ze besloten naar het abortuscentrum in Brussel te gaan. De nacht voor de ingreep had hij het heel zwaar en vroeg haar om het kind te houden. Nu zijn ze daar erg gelukkig mee.

Een man vertelde als hij het boek zag liggen…dat hij het ook meemaakte. Zijn relatie is nadien stukgelopen. Hij moet er nog regelmatig aan terugdenken. “Ik zou nu ook al een meisje van 7 jaar hebben..”

 

 Dank ook aan de mensen die de anonieme vragenlijsten invulden. De uitslagen hiervan vinden jullie hieronder.